بچه که عمر و نفسه- روزنامه مردم نو - 29 اردیبهشت 99

از قدیمالایام گفتهاند:"رطب خورده منع رطب چون کند؟"، خوب باشد من که نمیخواهم به کسی بگویم زود باش بچهدار شو یا فرزند بیشتر زندگی بهتر، حتی نمیخواهم بگویم:"بچه که عمر و نفسه، یکی خوبه، دو تا بسه"

اگر می دانید که چه خوب اما اگر مطلع نیستید، عرض کنم خدمتتان که کشور ما در کنترل زاد و ولد در یک برهه تاریخی کولاک کرد و روشهای کنترل جمعیت و بهداشت ذیل این موضوع باعث شد همهی دنیا از علم پزشکی و سیاستهای ایران ما انگشت به دهان بمانند. اگر نقشه جمعیتشناسی که میزان زاد و ولد به ازای هر زن در آن آمدهاست نگاهکنید متوجه میشوید ایران در بالاترین سطح کنترل جمعیت البته به صورت علمی قرار دارد. این را گفتم که یادآوری کنم کشور بزرگی چون چین برای آنکه بتواند جمعیتش را کنترل کند مجبور شد به رفتارهای نظامی و قانونی مثل قانون"هر خانواده یک فرزند" دست بزند. البته در ایران این جهش با استفاده از گسترش بهداشت باروری و فرهنگسازی در کوتاهترین زمان ممکن که حدود یک دهه بود، اتفاق افتاد. این میزان کنترل جمعیت در اروپا حدود سیصد سال طول کشیدهاست. در دورهای نه چندان دور اما سیاستها بر آن قرار گرفت که مجدد نرخ باروری افزایش پیدا کند و البته این سیاستهای اخیر نتوانست آنچنان موفق باشد. در کل نمیتوان اعلام کرد که رشد باروری بالاتر از نرخ موجود چقدر مطلوب است اما آنچه مشخص است ما در یک مسیر جهانی به سمت بالا رفتن میانگین سنی جمعیت بوده و هستیم و البته نکته دیگر آنکه اگر مجدد به نقشه جمعیتی جهان رجوع کنیم همچنان خانوادههای فقیرتر تعداد فرزندان بیشتری دارند. این موضوع نه تنها به بهداشت بلکه به حافظه تاریخی انسانها برای داشتن نیروی کار بیشتر در هر خانواده برای رفاه بیشتر بازمیگردد. شکر خدا این افکار کاملا غلط در فرهنگ کشور ما در حال منسوخ شدن است.

اما میخواهم زنگ خطری را به صدا در بیاورم و بگویم مراقب باشیم. لازم نیست حتما کاری انجام دهید فقط در هر مقام و شغلی که هستید هوشیار باشید که سونامی فرهنگی جدیدی در راه است. حتما شما هم خانوادهتان با موضوع تکفرزندی که درکشور ما مد شده مواجههستید. اما آنچه که در ینگ دنیا و یوروپ الان مد شدهاست که چیزی هم طول نمیکشد که به ما برسد، بچه دار نشدن است. به زودی با جمعیتی از خانم ها و آقایانی مواجه خواهیمشد که به طور ریشهای با مادر و پدر شدن مشکل دارند. برخی زنان زبانم لال خرده به خلقت و حکمتش دارند که اصلا چرا ما بار برداریم چرا مردان نه؟ در دنیا زمزمههایی درباره مادرانی شروع شده که از فرزنددار شدن خود پشیمانند نه به خاطر هزینههای زندگی یا فقر و گرسنگی، این جمعیت نه چندان بزرگ معتقدند بچهدار شدن نوعی تحمیل غیرطبیعی به زنان است و از آن بدتر زمین دوستان پرشوری هستند که معتقدند بچهدار شدن یک عامل خطرناک برای کرهزمین است و ما انسانها چون غدهای سرطانی به جان زمین افتادهایم و هر چه تعدادمان کمتر بهتر.

اما یکی از روانشناسان کارکشته که حرفش به مذاق و فرهنگ ما نزدیکتر بود میگوید، هیچ کدام از این دلایل، دلیل اصلی نیست چون این تفکر در اقشار بسیار متفاوتی در حال بروز است که تنها نقطه مشترکشان نوعی از تربیت شایع در همه جهان است و آن این تفکر است که انسانها را به جای مقاومت و ایستادگی در برابر سختیها به توجه بیش از حد به خودشان فرا میخواند. بیایید به فرزندانمان به عنوان والدین آینده، نظری بیندازیم. شاید اگر ما حواسمان باشد که یاد آنها بدهیم شادی و شیرینی مادری هیچ ربطی به یک زن خوب و کامل بودن ندارد و تنها یک موهبت الهی است که نصیب هر کس نمیشود و اینکه تلاش و پشتکار و استقامت در برابر مشکلها برای رشد شخصی لازمه زندگی است و یادمان نرود تا زمانی که سلامت و موفقیت یک زن با مادر شدنش مساوی باشد، اجباری بودن این امر آثار مخرب روحیاش را در جان دختران باقی میگذارد و خدایی نکرده اثر معکوسش باعث اندوه خود ما خواهد شد، امیدی برای متولد شدن کودکانی که مایه آرامش خانواده هایشان بشوند داشته باشیم. باید سایه سیاه انگها و اتیکتهایی که بر روی زنان و مردان بیفرزند میزدیم را برداریم و تنها به شادی مادرانه و هویت پدرانه بپردازیم تا اگر خدا بخواهد نسلی سالم، متفکر و شاداب، وارثان نسلمان گردند.

http://zanjannews.com/%d8%a8%da%86%d9%87-%da%a9%d9%87-%d8%b9%d9%85%d8%b1-%d9%88-%d9%86%d9%81%d8%b3%d9%87/

#مردم_نو_زنجان

#جنگ_جهانی_دوم

#زهره_عواطفی_حافظ

ریاضیات - هفته نامه کرگدن - شماره 63- مهر 96...